Dertig: met Porcelain id
Aan de hand van vijf hypothetische vragen geven we je inkijk in het maakproces en wereldbeeld van een artiest die de komende maand op het podium van 30CC staat. Deze maand met singer-songwriter Hubert Tuyishime, die je waarschijnlijk beter kent als Porcelain id. Begin 2024 kwam hun poëtische debuutalbum Bibi:1 uit, een kruising tussen klassieke pop en lofi- elektronica. Dinsdag 5 november hoor je Porcelain id bij ons.
“Mijn muziek is een conflictvermijdende reflex geweest.”
30 uren in plaats van 24
Dat zou hoogstwaarschijnlijk betekenen dat ik minder haast zou hebben. Ik denk dat ik veel minder opgejaagd zou leven dan nu. Ik ren de hele tijd van de ene plek naar de andere en ik doe vaak dingen te snel terwijl dat niet nodig is. Het zou goed zijn als ik bijvoorbeeld twee uur per dag traag moet zijn. ‘s Morgens schiet ik wakker en begin ik meteen gehaast aan mijn dag, zonder reden. Mijn lichaam voelt dat ook, en dat kan niet de bedoeling zijn.
30 minuten als iemand helemaal anders
Ik zou iemand willen zijn die heel direct is, ik heb daar veel moeite mee... Ik ben absoluut geen reflectie van wie ik ben op het podium, wat intensiteit betreft. Als ik wat directer was, zou ik beter communiceren en sneller mijn grenzen aangeven. Ik ben niet iemand die snel zegt dat iets me stoort terwijl dat wel zo is. Nu, dat lijkt me wel een eigenschap die ik nog kan leren, daarvoor moet ik niet per se iemand anders zijn.
“Ik ben absoluut geen reflectie van wie ik ben op het podium, wat intensiteit betreft.”
Of ik zou eens even mijn kindje willen zijn, om te weten hoe die alles beleeft en hoe hij z’n dag doorbrengt. Hij gaat al even naar de kleuterschool, dus ik zie hem minder en dan vraag ik me af wat hij aan het doen is. Soms, als ik hem ga halen van school, dan wacht ik even ergens waar hij me niet kan zien. Zo kan ik eens zien hoe hij is zonder een ouder in de buurt. Hij lijkt een beetje op hoe ik was als kind: heel druk, heel erg in zijn eigen wereldje.
30 dagen in complete stilte en eenzaamheid
Waarschijnlijk zou ik het drie uur heel interessant vinden en het dan heel moeilijk krijgen (lacht). Ik moet verstillen, ik moet het trager aandoen. Het zijn hectische tijden. Ik heb mezelf ervan overtuigd dat ik de rush fijn vind, maar mijn lichaam geeft het tegenovergestelde aan. Natuurlijk, ik heb voor het leven als muzikant gekozen en als ik het niet leuk vond, zou ik het niet doen. (Denkt na) Ik moet op zoek naar balans denk ik.
In mijn vrije tijd dwaal ik graag rond. Mijn brein afzetten. Gewoon rondkijken. Boeken lezen, meerdere tegelijkertijd. Films kijken. Foto’s nemen, van alles wat een beetje lijkt op de helaasheid der dingen. Kapotte ramen, dingen die achtergelaten zijn, een sok op straat. Dat zijn dingen die me intuïtief aantrekken, dat gaat dan ook eerder om een gevoel dan om een thematiek. Ik gebruik zulke foto’s soms als referentie voor mijn songteksten.
30 euro om iemand gelukkig te maken.
Dan gaf ik dat gewoon af. Oprecht aan eender wie. Mensen op straat. Zelfs als ik het eigenlijk niet kan missen. Ik geloof dat het doel van geld is om mensen gelukkig te maken. Het is heel naïef om te denken dat geld niet gelukkig maakt, wat een privilege om dat te denken. Geld geven maakt mij onvervalst gelukkig. Daarmee bedoel ik dat er soms dingen zijn die je bewust doet omdat je weet dat je je er gelukkig bij gaat voelen. Dat heb ik niet bij geld geven, ik weet dat iemand daar iets aan heeft. Iemand geld geven voelt voor mij meer aan als een automatisme, iets doen voor de gemeenschap. Het draait me niet om mezelf blij te maken, maar de ander.
“Het is heel naïef om te denken dat geld niet gelukkig maakt, wat een privilege om dat te denken.”
Mensen zouden mij gelukkig kunnen maken met tweedehands kunstboekjes. Dat is heel specifiek (lacht). Het maakt me niet uit over wat of over welke kunstenaar. Ik wil een hoarder zijn van kunstboekjes.
30 herkansingen in je leven
Als ik eerlijk moet antwoorden... met dertig herkansingen zou ik een hele lijst mensen afgaan en beter met hen communiceren. Dat is een rode draad in mijn leven. Ik ben niet zo direct. Er zijn veel relaties stukgelopen omdat ik niet goed kon overbrengen wat ik wilde of nodig had. Ik probeer daar beter in te worden. Het zou heel mooi zijn om dertig herkansingen daarvoor te krijgen, maar aan de andere kant... je hoeft geen herkansingen te krijgen om een beter mens te zijn.
“Je hoeft geen herkansingen te krijgen om een beter mens te zijn.”
Ik ben aan het leren beter te communiceren. En het gaat goed! Dat merk ik aan ongemakkelijke situaties met mijn vrienden (glimlacht). Vroeger kon ik het hen niet zeggen als ik me ergens ongemakkelijk bij voelde of iets niet zo grappig vond. Dat lijken heel banale dingen, maar die wijzen me er wel op dat ik dat moet kunnen. Ook in relatie met andere makers. Als ik samenwerk met andere muzikanten, moet ik ook kunnen zeggen wat ik vind.
Ik ben conflictvermijdend. Ik heb er ondertussen een kunst van gemaakt. Muziek is een conflictvermijdende reflex geweest. Zo hoefde ik niet tegen de persoon in kwestie vertellen wat ik voelde, maar verstopte ik het in mijn muziek. Dat is heel hard zo in deze plaat. Pas nadat de plaat (Bibi:1, red.) uitkwam, ben ik beginnen dealen met de inhoud ervan. Ik heb mensen die ik heel lang niet heb gesproken maar waarover de plaat gaat, weer gesproken. Mijn ex-partner bijvoorbeeld. Eigenlijk is het een paradox: eerst loop je weg in die muziek, maar tijdens het spelen van die nummers sta je oog in oog met de inhoud ervan. In het begin kon ik deze plaat niet spelen zonder me zwaar te voelen. Dan moet je je problemen wel oplossen. Het heeft mij als persoon geholpen om geconfronteerd te worden met publiek en mijn band. Zo heb ik mijn issues leren aanpakken, omdat ik moest.
Porcelain id speelt hun nieuwe plaat, Bibi:1, dinsdag 5 november in 30CC/Wagehuys. Vooraf maak je kennis met Khorshid Dadbeh, een getalenteerde muzikante uit Iran. Tickets en info vind je op www.30cc.be/porcelainid.